Bağ Günü: Evde Bulamayacağınız Türk Üzümleri

Anadolu binlerce yıldır şarap yapıyor ve neredeyse hiç ihraç etmiyor. Bir günü bağlarda geçirmenin bütün gerekçesi de bu: burada tadacağınız şişeler, çoğu ziyaretçi için o üzümlerle karşılaşacakları tek fırsat.

Kıyı şeridi ciddi bağcılık için fazla sıcak ve nemlidir; bu yüzden bağlar iç kesimde ve yüksekte, Torosların arkasındaki yaylalarda yer alır. Buralarda gündüzler sıcak kalır, geceler ise sert biçimde düşer. Meyvedeki asiditeyi ayakta tutan şey işte bu fark. Yukarı çıkış da işin bir parçası: palmiyeleri bırakır, çamların, meyve bahçelerinin ve taş duvarların arasına varırsınız, siz tırmandıkça sıcaklık düşer.

Türkiye uluslararası çeşitleri de başarıyla yetiştiriyor ama buraya onlar için gelmediniz. Onun yerine yerlileri isteyin:

• Öküzgözü — kırmızı, cömert, tanenleri yumuşak; ilk yudumda sevilir
• Boğazkere — kırmızı, sert ve tanenli; sık sık Öküzgözü ile harmanlanıp yumuşatılır
• Kalecik Karası — kırmızı, daha hafif ve parfümlü, vişne kokulu
• Narince — beyaz, elma ve narenciye; kimi zaman meşede dinlendirilir
• Emir — beyaz, diri ve mineralli; volkanik toprakta yetişir

Hafiften ağıra, beyazdan kırmızıya, kurudan tatlıya doğru ilerleyin. Az miktarda doldurun; amaç karşılaştırmak, hacim değil. Tükürmek burada normaldir ve kimse bunu tuhaf karşılamaz — beş altı şaraptan sonra damak düzleşir ve her şey aynı tada dönmeye başlar. Yudumlar arasında ekmek ve su beklediğinizden fazlasını sıfırlar. Bayıldığınız bir şey bulursanız mahzenden alın, ama kasa almadan önce havayolunuzun bagaj kurallarına bakın.

Dahil olanlar otelden alıştan ve klimalı Mercedes ulaşımdan başlayıp rehberlik, giriş ücretleri, restoranda öğle yemeği, şişe su ve sigortaya uzanıyor. Bu listedeki en değerli kalem ise şoför: grubunuzdan kimsenin ayık kalacak kişi olarak gönüllü olması gerekmiyor. Bir tadımı bağ turuna çeviren fark tam olarak budur.